رکاب می زنم و برف می بارد .

  به درختان جنگل نگاه می کنم وبرف می بارد .

کودکی می دود پیرزنی قدم می زند و برف می بارد

آب رود کوچک زیر پل هنوز یخ نزده  و برف می بارد

  باورم نیست که پاییز است.

برف می بارد و من با  دوچرخه سر می خورم.

سر می خورم تا پیر زن. تا ابدیت ...با کله با دماغ .. با زانو.. سر می خورم تا همان ابدیت.

حال می فهمم که واقعن برف می بارد

  
نویسنده : م.س ; ساعت ۱:٥۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٧/٢۱
تگ ها :