١-انگار یک چیزهایی هست که فقط مخصوص ما ایرانیهاست. یک سری خصوصیاتی که انگار هیچ جای دنیا یافت نمی شود. شاید همیشه از خصوصیات بد نوشته ام اما امروز باز یاد خصوصیات خوب افتادم. به نظرم صبری که ما داریم کسی ندارد. یاد گرفته ایم گذشت را صبر را و  دلی داریم که می تواند ببخشد و به ادمها لبخند بزند.اینجا زیاد می بینم بی صبری همسران ،بی معرفتی دوستان نسبت به هم، گذشت معنای خاصی ندارد. شاید در مواردی گذشت را دیدم که طرف ضرر ندیده. بخشش چیزهایی که به ان نیاز ندارند همسران منافعشان را ترجیح می دهند. و..و.. حرف از اکثریت ادمهای اینجاست نه همه.انگار هیچ چیز با هم یکجا جمع نمی شود.

٢-دیشب وقتی توی چادر در جای با صفایی خوابیده بودیم ساعت دو نصف شب عده ای امدند که اتشی بر پا کنند و نوشیدنی بنوشند و قهقهه سر دهند. محلی که ما کمپ زدیم جایی بود برای آتشی و کبابی . محلی که برای عموم آزاد است یعنی هر کسی حق دارد و به من ربطی ندارد که دیگری اینجا چه می کند. با از خواب بیدار شدن ما و جمع کردن چادر و رفتن به جایی دیگر ککشان هم نگزید. به هر حال اینجا فقط حق داری در محدده ی خانه ی خودت ادعا داشته باشی. گرچه نادر است این حرکات اما ... می پذرم  حرف دوستان اروپاییم را که مصرف زیاد الکل بزرگترین مشکل اینجاست.