یکی از مسائلی که همیشه می شنویم در مورد ایرانیهای مقیم خارج (بلا نسبت شما)اینه که کاری به هم ندارند و به هم محل نمی ذارند. و در کل می گن ایرانی کمتر زندگی بهتر.من هم کمابیش دیده ام. و بسیار از این مسئله ی دردناک رنج می برم. دلیلش هم فقط یک چیزه:

کلاغ اومد راه رفتن کبک یاد بگیره راه رفتن خودش هم یادش رفت.

واقعن همینه.این نظر شخص منه . می خوان خارجی بشن در نتیجه وقتی واسه شام دعوتشون می کنی می گن:ایرانی بازی در نیار. خاله بازی نداریم هرکی واسه خودش یک غذایی درست می کنه میاره مثل اینا. وقتی می خوای پول قهوشون رو برا یکبار حساب کنی باز می گن:ایرانی بازی در نیارهر کسی پول خودشو می ده. اگه واسشون یک کاری انجام بدی باز می گن :ایرانی بازی در نیار.اینجا هرکسی کار خودشو انجام می ده.و..و..

و می شن خارجی بعد هم به تو می گن تو چقدر تعارف ایرانی می کنی چند ساله خارجی؟

مزخرفه!! چرا حسودی نکردن ، کار شکنی نکردن، دروغ نگفتن رو یاد نمی گیری؟ مگه ایرانی بده؟ مگه محبت چیه؟ اینکه قسمت کنی هر چی که داری. پول رو بی ارزش بدونی در برابر دوستی. اینا بده. تو که داد از این می زنی که اروپایی بی عاطفه است. همین اروپایی اگه چیزی بلده راحت به دیگری یاد می ده. تو چرا اینو  یاد نگرفتی. متاسفم. واقعن متاسفم. برای خودم اگه بخوام یادم بره چه فرهنگ غنی دارم. چه سنتهای زیبایی دارم. اگه بخوام اینا رو تعارف بدونم نه محبت. چی ما رو از این خارجیها جدا می کنه؟

 به هر حال، با غرور می گم که من ایرانیم و دلم نمی خواد این بعدم رو عوض کنم. هر کی هست بسم الله