لوور

بارها وصف موزه ی لوور را شنیده ای اما عظمتش را دیدن چیز دیگریست. شاید وقتی از کنار آنچه که ژاک دومورگان صد سال پیش در شوش خوزستان پیدا کرد١ عبور کنی احساس غرور نکنی اما مسلمن با دیدن بز بالدار و سر ستونهای پرسپولیس غرورت در موجی از اشک پنهان می کند و تو را به یاد پرسپولیسی می اندازد که سالهاست باد و طوفان ذره ذره ی تاریخ نادیده ات را با خود می برد. از میان دروازه ی کاخ ملل با ستونهای دو گاو بالدار اشوری عبور می کنی ،می شنوی کلمات فارسی که رد و بدل می شود و موج عکاسان ایرانی که آنها را هرگز در تالارهای بزرگ نقاشی های فرانسوی نخواهی دید، آمده اند ببینند که چه بوده اند و نیاکانشان چه کرده اند همانها که قدمت را به موزه ی لوور هدیه داده اند. دنیایی است لوور برای خودش که اگر کسی انرا نبیند زیبایی تاریخ را ندیده و باید گفت آدمی از دیدنش سیر نمی شود. می روی به ونیز و روم ،مصر و شوش و می بینی چه کرده اند مجسمه سازان و نقاشان صدها سال پیش. و نهایت به آن ایده ای که کاخ لوور را به مردم فرانسه هدیه کرد و آنرا تبدیل به موزه ملی نمود افرین می گویی.

١-قانون حمورایی بر روی ستون با خط میخی در ٣۴ سطر  حدود ۴٠٠٠سال پیش توسط شاهان بابل نوشته شده که توسط شاه ایلام به شوش آورده شده.

  
نویسنده : م.س ; ساعت ٩:۳٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۸/۱٦
تگ ها :