وقتی آمدم اینجا به من گفتند یک دختر ایرانی اینجا در حال خواندن دکتراست. دیدمش و نامش را پرسیدم و او نام مرا. گاهی ناهار را با هم می خوریم. از خودش چیزی نمی گویداز من هم چیزی نمی پرسد. سرمان شلوغ است اما گاهی باهم چای می خوریم. فرانسه را خوب حرف می زند. امروز شماره ی دفترش را می خواستم. توی اینترنت نامش را تایپ کردم. اولین چیزی که گوگل داد نامش میان نخبگان ریاضی دنیا بود و دارنده ی مدال نقره ی المپیاد ریاضی چند سال پیش .البته از اطراف شنیده بودم که ایده های جدیدخوبی در گرایش تحصیلی خود دارد. اما شکه شدم. فهمیدم که خیلی فروتن و خاضع است.  چه راست که گویند درخت هر چه پربارتر افتاده تر. بهش افتخار کردم.