بعضی حرفها و کارها هست که آنقدر قلب آدم رو می شکنه که حتی بعد سالها اثرش رو می بینی! کافیه یک اتفاقی بیفته که یادت بیاد. اینجا اروپا، این حرفها نیست چون ارتباط عمیق بین آدمها نیست یا هم اگر باشه کمه. روزگاری جز دسته ادمهای بسیار احساساتی خوانده می شدم اما رنج روزگار بالاخره ما آدمها رو پوست کلفت می کنه. با اینحال گهگاه آدم که این زخمها رو حس می کنه یادش به احساساتش میاد و ارتباطها و آدمها. بحث بخشش نیست. ادم می تونه ببخشه در حالی که زخم خورده.

واقعن ما آدمها باید مواظب رفتار و حرفهامون باشیم. ممکنه روزی یک نفر در دیاری غریب بعد سالها هم زخم کار یا حرف ما هنوز رنجش بده. ما ایرانیها خیلی حرف می زنیم اما کمتر مواظبیم.